آسمان هفتم

همیشه راه‌مان را کج می‌کردیم به آن کوچه تا کمی بیشتر پاییز را ببینیم. دلیل زیبایی آن کوچه و پاییزش، درخت افرایش بود.

همان که تا نزدیکش می‌شدیم، زهرا نگاهی به دوروبرش می‌انداخت و با حرکاتی تیز و ماهرانه چادرش را جمع می‌کرد. بعد قدم‌هایش را رها اما محکم روی برگ‌ها می‌گذاشت و از صدای خش‌خش آن ذوق می‌کرد.

صبح‌های جمعه در مسیر دعای ندبه، خاطرات یلدا برایم زنده می‌شود؛ همان روزهایی که با زیرکی مسئول خوابگاه را راضی می‌کردیم که خودمان آن صبح زود و تنهایی به هیئت برویم.

این روزها که نه زهرا هست و نه یلدا، دیگر کمتر از آن کوچه می‌گذرم. شاید علتش این باشد که فرزانه و زینب پاییز را دوست ندارند و مسیرشان ناخودآگاه به آن‌جا وصل نمی‌شود. شاید هم از خلوتی‌اش هراس دارند.

اما من هنوز آن کوچه و افرایش را دوست دارم. تمام خاطرات زیبایم را لابه‌لای برگ‌هایش می‌بینم. گاهی به جای زهرا، قدمی را هدیه‌ی برگی می‌کنم. گاهی به جای یلدا، نفسی عمیق می‌کشم.

آن کوچه به من یاد داد آدم‌ها می‌روند، اما لحظه‌ها نمی‌روند. بعضی کوچه‌ها را باید هر پاییز، عمداً دوباره رفت حتی اگر تنها، حتی اگر فقط برای شنیدن خش‌خش برگ‌ها زیر پا.

همیشه راه‌مان را کج می‌کردیم به آن کوچه تا کمی بیشتر پاییز را ببینیم. دلیل زیبایی آن کوچه و پاییزش، درخت افرایش بود.

همان که تا نزدیکش می‌شدیم، زهرا نگاهی به دوروبرش می‌انداخت و با حرکاتی تیز و ماهرانه چادرش را جمع می‌کرد. بعد قدم‌هایش را رها اما محکم روی برگ‌ها می‌گذاشت و از صدای خش‌خش آن ذوق می‌کرد.

صبح‌های جمعه در مسیر دعای ندبه، خاطرات یلدا برایم زنده می‌شود؛ همان روزهایی که با زیرکی مسئول خوابگاه را راضی می‌کردیم که خودمان آن صبح زود و تنهایی به هیئت برویم.

این روزها که نه زهرا هست و نه یلدا، دیگر کمتر از آن کوچه می‌گذرم. شاید علتش این باشد که فرزانه و زینب پاییز را دوست ندارند و مسیرشان ناخودآگاه به آن‌جا وصل نمی‌شود. شاید هم از خلوتی‌اش هراس دارند.

اما من هنوز آن کوچه و افرایش را دوست دارم. تمام خاطرات زیبایم را لابه‌لای برگ‌هایش می‌بینم. گاهی به جای زهرا، قدمی را هدیه‌ی برگی می‌کنم. گاهی به جای یلدا، نفسی عمیق می‌کشم.

آن کوچه به من یاد داد آدم‌ها می‌روند، اما لحظه‌ها نمی‌روند. بعضی کوچه‌ها را باید هر پاییز، عمداً دوباره رفت حتی اگر تنها، حتی اگر فقط برای شنیدن خش‌خش برگ‌ها زیر پا.

مهر آمده است، اما یکی هنوز از مدرسه برنگشته؛ انگار زمستان آن کلاس هنوز تمام نشده است.

مادر هر روز نه، هر ثانیه حواسش به در است؛ شاید زمین دهان بگشاید، شاید آسمان پلک بزند، شاید نسیمی از کوچه‌ی خاطره او را برگرداند.

تا پلکش سنگین می‌شود، خیال او را در آغوش می‌گیرد؛ نکند راه خانه را گم کرده؟ نکند جلوی در مدرسه منتظر مانده است؟

گاهی تا در مدرسه می‌رود به هوای دیدنش، اما دیگر مدرسه‌ای نیست که کودکی در آن منتظر باشد.

روزها و ماه‌ها آب می‌روند به امید یافتن تکه‌ای از پاره‌ی تنش. انگار زمین او را در خود کشیده، یا آسمان در آغوشش گرفته، شاید هم نسیمی او را با خود برده است. مگر او را از مادرش بیشتر دوست داشتند؟

اما زمین و آسمان و باد همیشه سنگ‌دل نیستند؛ گاهی برای دل مادر مرهم می‌آورند. در پاییز زمین، برگ‌هایش را پهن می‌کند و با هر افتادن برگ، صفحه‌ای از خاطراتش ورق می‌خورد. آسمان باران را به نامش می‌بارد، با عطر خاک نم‌خورده و باد بوی پیراهنش را می‌آورد؛ شاید باد خودش دزد پسرش باشد!

شاید هر سه دست به دست هم داده‌اند؛ زمین صدایش، آسمان حضورش و باد عطرش را دزدیده‌اند.

مهر از راه رسیده است، لباس‌های نو در تن هم سن و سالی‌های او جا خوش می‌کنند، چون قد کشیده‌اند و آن وسایل دیگر برایشان کوچک است. اما حالا مادر او مانده است با لنگه کفشی که دیگر برای ماکانش کوچک نمی‌شود.

(صلواتی هدیه کنیم به روح پاک شهید ماکان نصیری و آرامش دل مادرش💔)

حضورت را دیر آوردی ،وجودم را باد برد
قطره قطره اشک چشم ترم را باد برد 
من غریبی پیر بودم کنار آن همه آشنا 
نیمی از من را خیالت برد نیم دیگرم راباد برد 
از امید من فقط آمدنت مانده به جا
آن همه شوق و شعف را باد برد
با انتظارم ، همین معمولیه ساده بیا 
اگر آمدی و من نبودم بدان وجود عاشق ترم را باد برد
اللهم عجل لولیک الفرج 🥺❤️‍🩹

یا صاحب الزمانم 

من گم شده ام به دعایی ارشادم کن 

تو بیا آقایی کن به نگاهی امدادم کن 

من ویران شده این کوی غمم بیا و از نو ایجادم کن 

منِ زمین گیر با آمدنت زنده میشوم،تو بیا و برپایم کن 

من آن مرغ مانده در قفسم تو بیا و ز قفس آزادم کن 

بی سر و سامان شده ام با آمدنت هم سر و هم سامانم ده 

من آلوده ام

تو بیا و این من آلوده را پایانم ده 

ز دوری به انتها رسیده ام بیا وبا آمدنت آغازم ده