مادر هر روز نه، هر ثانیه حواسش به در است؛ شاید زمین دهان بگشاید، شاید آسمان پلک بزند، شاید نسیمی از کوچه‌ی خاطره او را برگرداند.

تا پلکش سنگین می‌شود، خیال او را در آغوش می‌گیرد؛ نکند راه خانه را گم کرده؟ نکند جلوی در مدرسه منتظر مانده است؟

گاهی تا در مدرسه می‌رود به هوای دیدنش، اما دیگر مدرسه‌ای نیست که کودکی در آن منتظر باشد.

روزها و ماه‌ها آب می‌روند به امید یافتن تکه‌ای از پاره‌ی تنش. انگار زمین او را در خود کشیده، یا آسمان در آغوشش گرفته، شاید هم نسیمی او را با خود برده است. مگر او را از مادرش بیشتر دوست داشتند؟

اما زمین و آسمان و باد همیشه سنگ‌دل نیستند؛ گاهی برای دل مادر مرهم می‌آورند. در پاییز زمین، برگ‌هایش را پهن می‌کند و با هر افتادن برگ، صفحه‌ای از خاطراتش ورق می‌خورد. آسمان باران را به نامش می‌بارد، با عطر خاک نم‌خورده و باد بوی پیراهنش را می‌آورد؛ شاید باد خودش دزد پسرش باشد!

شاید هر سه دست به دست هم داده‌اند؛ زمین صدایش، آسمان حضورش و باد عطرش را دزدیده‌اند.

مهر از راه رسیده است، لباس‌های نو در تن هم سن و سالی‌های او جا خوش می‌کنند، چون قد کشیده‌اند و آن وسایل دیگر برایشان کوچک است. اما حالا مادر او مانده است با لنگه کفشی که دیگر برای ماکانش کوچک نمی‌شود.

(صلواتی هدیه کنیم به روح پاک شهید ماکان نصیری و آرامش دل مادرش💔)

من گم شده ام به دعایی ارشادم کن 

تو بیا آقایی کن به نگاهی امدادم کن 

من ویران شده این کوی غمم بیا و از نو ایجادم کن 

منِ زمین گیر با آمدنت زنده میشوم،تو بیا و برپایم کن 

من آن مرغ مانده در قفسم تو بیا و ز قفس آزادم کن 

بی سر و سامان شده ام با آمدنت هم سر و هم سامانم ده 

من آلوده ام

تو بیا و این من آلوده را پایانم ده 

ز دوری به انتها رسیده ام بیا وبا آمدنت آغازم ده

شاید تا آمدنت امیدی هست به بقایم 

اما با چه رویی به لشکرت بیایم 

با روی سیاهم؟!

اللهم عجل لولیک الفرج به حق حضرت زینب کبری سلام الله علیها

تو را دوستت دارم با تمام وجود ،از ته دل و بنِ جان

چشمانم را می‌بندم خودم را میبینم نزد شاه ،در بهشت ایران

میبینم که میخواهم ضامنم باشی

با صدایی خسته کمی هم بی جان،

آرام میگویم: ای ضامن آهوی بیابان،…بابایم ،رضا جان…

من گمشده این کوی عاشقی ام تو مرا دریاب ،توپیدایم کن ای شاه ،شاه خراسان

من اهل همینجا بودم ،شهر خودتان،اری خراسان

عمریست دلم میهمانت بوده 

تو می‌شناسی ،اری ،همانم ،همان طفل نادان

همان طفلی که گرفتند اورا از مادر ،ازین دامان

می خواهم دوباره برگردم به آغوشت 

میهمان نمی‌خواهی ؟میهمانی آواره و ویران ،کمی هم سرگردان

شاید هم بی سر و هم بی سامان

میهمانی که آرزویش این است باشد در هیاهوی حرم، میان زائران

بطلب بابایم من امید دارم ،به امید دیدار….

❤️💛

ای کاش به دریا وصل کنی این قطره از دم سوخته را یا حسین